Pisanie o pisaniu

Wpisy

  • czwartek, 12 października 2017
    • STANDARDY PRACY DYPLOMOWEJ

      Zasady ogólne

      1. Zasady dotyczące pracy dyplomowej przyjęte zostały przez Radę Wydziału jako wiążące.
      1. Zasady dotyczące pracy dyplomowej oraz egzaminu dyplomowego reguluje rozdział 7 i 8 Regulaminu Studiów
      2. Praca dyplomowa pisana jest jednostronnie czcionką Times New Roman w formacie A-4.
      3. dla tekstu podstawowego stosuje się czcionkę o wielkości 12 punktów; interlinia 1,5 punktu, marginesy prawy oraz stopka i nagłówek po 2,5 cm, lewy 3,5 cm; justowanie obustronne,
      4. dla przypisów stosuje się czcionkę o wielkości 10 punktów, interlinia 1, justowanie obustronne.
      5. W pracy nie stosuje się podkreśleń oraz r o z s t r z e l e ń tekstu. Dopuszczalne są wyróżnienia kursywą bądź pogrubienia.
      6. Nie należy nawiasów okrągłych (...) zastępować prostymi – ukośnikami /.../. Komentarze własne, jeśli istotne dla pracy, typu tłumaczenie własne lub inne, winny mieć zapis [tłum. autor; lub tłum. J.K. ].
      7. Nawiasy, a także znaki interpunkcyjne należy pisać bez spacji np. (jako przykład), błędna jest forma ( jako przykład   ) lub ( np. ).
      8. Przy wprowadzaniu skrótów w pierwszym użyciu należy zastosować pełną formę,
        a dopiero w nawiasie w połączeniu ze sformułowaniem – np. Organizacja Narodów Zjednoczonych (dalej jako ONZ). Przy czym w tekście zwartym pracy przy stosowaniu skrótu nie używa się już nawiasu.
      9. Strony w pracy dyplomowej są numerowane od pierwszej strony spisu treści. Stosuje się układ wyśrodkowany, czcionka 12 punktów przy użyciu cyfr arabskich na oznaczenie numeru strony. Nie numeruje się strony tytułowej oraz oświadczenia.
      10. Tekst pracy należy pisać w czasie przeszłym oraz w formie bezosobowej, np. przeanalizowano, opisano, przedstawiono, ustalono itp. W pracy nie należy także posługiwać się zwrotami o charakterze żargonowym, kolokwialnym, gwarowym. Wyjątek stanowi cytowanie źródeł. Wówczas należy zaznaczyć poprzez przypis odautorski, iż cytowany tekst zachowuje gramatykę i ortografię oryginału, łącznie z ewentualnym błędami ortograficznymi, składniowymi i interpunkcyjnymi.
      11. Należy zachować objętościowe proporcje między rozdziałami, których nie może być mniej niż trzy. Każdy z nich rozpoczynać się winien na stronie nieparzystej pracy.
      12. Tekst pracy dyplomowej musi być spójny merytorycznie. Kolejne opisywane zagadnienia lub wątki powinny wyraźnie wiązać się ze sobą. Musi istnieć między nimi merytoryczna łączność.
      13. Opisywane w pracy (rozdziały, podrozdziały) kolejne kwestie, przykłady itp. powinny być od siebie oddzielone. Nowy wątek należy rozpoczynać od nowego akapitu. Akapit powinien zaczynać się jednolitym dla całej pracy wcięciem (zalecane 1,5 cm).
      14. Pracę należy konstruować tak, aby na końcu wersu (linijki tekstu) nie pozostawały pojedyncze znaki, jak: i, a, z, o. Należy także unikać pozostawiania na końcu wersu dwuznaków, dla przykładu: np., pt., św., ul., im, str. Dla przykładu Akademia im. Jana Długosza – całość nazwy musi znajdować się w jednym wersie, podobnie ul. A. Mickiewicza.
      15. W wersach nie można rozdzielać tytułów naukowych przypisanych nazwiskom, dla przykładu: fraza: prof. dr Jan Kowalski musi znajdować się w jednym wersie. Podobna zasada obowiązuje w przypadku imion świętych, dla przykładu św. Tomasz z Akwinu również musi znajdować się w jednym wersie. Tę samą zasadę należy stosować w zapisach stopni temperatury, zapisów geograficznych, stosowania określeń paragrafów, zapisów prawnych, dla przykładu 5oC, 7oB, 5, 30%, Dz.U. itp. W przypadku innych zapisów szczegółowych należy się kierować zasadami polskiej ortografii z aktualnego słownika ortograficznego.
      16. Niezgodne z zasadą jest pozostawianie inicjału lub inicjałów imion cytowanych autorów na końcu wersu, dla przykładu: J. Kowalski musi się znajdować w jednym wersie, podobnie jak J.K.P. Zieliński.
      17. W pracy licencjackiej lub magisterskiej należy stosować zasadę, iż w jednym akapicie dopuszczalne jest dzielenie wyrazów na końcu wersu nie więcej niż w trzech do czterech wersów. Należy pamiętać, iż nie należy dzielić nazwisk, złożeń wyrazowych. Jeśli nastąpi samoczynny podział wynikający z ułożenia tekstu, wówczas w wersie następnym drugi lub kolejny człon złożenia musi być poprzedzony myślnikiem, dla przykładu wyrażenie cywilno-prawny powinien mieć zapis taki cywilno- i w następnym wersie -prawnych.
      18. Zgodnie z zasadami ogólnymi przyjętymi w uczelni stosuje się w każdym przypadku pełną nazwę miejscowości, dla przykładu Gorzów Wielkopolski, błędny jest zapis Gorzów Wlkp., jak i inne tego typu. Podobna reguła obowiązuje
        w stosowaniu zapisów nazw geograficznych, jak Ziemia Gorzowska, Ziemia Lubuska itp.
      19. Zapisy cytowanych źródeł, aktów prawnych oraz innych cytowań winny mieć postać dla przykładu: … jak chce ustawodawca norma stanowi: „Za wykroczenie….. itd.”, lub … jak chce ustawodawca: Za wykroczenie… Błędy jest zapis typu: „Jak chce ustawodawca „Za wykroczenie…”.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      czwartek, 12 października 2017 14:26
  • środa, 05 lipca 2017
    • PRZYPISY PRACY LICENCJACKIEJ

      Przypisy wskazują no źródło określonych danych, przedstawionych i cytowanych poglądów, stanowisk, refleksji, rozstrzygnięć, twierdzeń, hipotez, odkryć itp. Przypisy zawierają dodatkowy materiał polemiczny, analityczny i inny, wskazujący na złożoność tematu, punktów widzenia oraz na okoliczności i kryteria prezentowanej przez autora racji. Przypisy umieszcza się na dole strony. Powinny one mieć ciągłą numerację w każdym rozdziale. Każdy przypis zaczyna się dużą literą i kończy kropką. Dla jednoczesnego oznaczenia odnośnika i przypisu używa się wyłącznie cyfry. Numer przypisu podwyższony jest o pól stopnia (górny indeks).

      Przypisy (przypis) znajdujące się na tej samej stronie, co tekst podstawowy, który do nich odsyła, są oddzielone krótką linia poziomą zaczynającą się z lewej strony pod tekstem podstawowym. Przypisy pisane są pismem o stopień lub dwa mniejszym niż tekst podstawowy (wielkość czcionki 10 lub 11). Stosownie do zmniejszonej czcionki także odległość między wierszami jest mniejsza. Wszystkie odnośniki z tekstu na danej stronie powinny mieć swoje odpowiedniki we wszystkich odpowiadających im przypisach umieszczonych na tej samej stronie. Praca cytowana pierwszy raz musi być opisano dokładnie i całkowicie (zgodnie z ustalonymi wymogami), np. W. Budzyński, Techniki reklamy i public relafions, Międzynarodowa Szkoła Menedżerów, Warszawa 1995, s. 25. Natomiast praca cytowana po raz drugi i każdy następny może być opisana za pomocą specjalnych form, do których zaliczamy łacińskie .Ibidem" używane powszechnie w formie skrótu „Ibid.". Formo Jbid." stosowana jest wyłącznie wtedy, gdy zachodzi potrzeba identycznego zacytowania w bezpośrednio następnym przypisie. Jeżeli „Ibid." dotyczy bezpośrednio tej samej strony, to nie podajemy ponownie jej numeru, o jeżeli innej, należy podać jej numer po zapisie „Ibid." i po przecinku. Jeśli autor powoływany jest w tekście wcześniej to stosujemy skrót „op.cit.", pochodzący od łacińskiego opera dlalo i oznaczający pracę już cytowaną np. W. Budzyński, op.cit., a jeżeli dodatkowo odnosimy się do innej, niż ostatnio wskazana, strony, należy dodatkowo po przecinku podać jej numer. Jeżeli autor napisał więcej niż jedno cytowane dzieło, to w kolejnych przypisach odnoszących się do jednego z nich możemy użyć wersji z nazwiskiem i pierwszym słowem (słowami) tytułu., np. Budzyński, techniki reklamy..., op.cit. (oraz ew. po przecinku z nowym numerem strony). Poza unikaniem powtórzeń i zmniejszaniem tekstu, skróty w przypisach używane są zazwyczaj w kontekście, w którym chodzi o wskazanie jakiejś pracy, jakiegoś poglądu, jakiegoś autora, jakiejś informacji, jakichś danych. Należą tu skróty jak np. „Zob." (- zobacz. Skrót fen wskazuje no bezpośrednie odniesienie źródeł, poglądów itp.), .Por." (-porównaj. Skrót ten wskazuje no potrzebę odzwierciedlenia pewnej relacji między ujęciem piszącego o poglądem cytowanym w pracy autorów. Może być on używany w podobnym celu także dla przedstawienia w dłuższym przypisie merytorycznej oceny dwóch lub kilku opisanych stanowisk). Do obligatoryjnych elementów cytowania konkretnej książki w przypisach należy określenie imienia i nazwiska autora (zazwyczaj podaje się pierwszą literę imienia lub imion i nazwisko), tytułu książki, nazwy wydawnictwu, miejsca i roku wydania pracy, numeru strony (stron).

      W przypadku, gdy książkę napisało wspólnie kilku autorów (autorstwo nierozdzielne), w pierwszym przypisie odnotowujemy ich wszystkich, np. M. Lasota, A. Rychlicka, A. Ryś, W. Stępień, Public relalions w ochronie zdrowia, Uniwersyteckie Wydawnictwo Medyczne „Yersalius", Kraków 2000, s. 32. W kolejnych można użyć tylko nazwisko pierwszego autora z formułą i inni, np. Losota i inni, Public relalions..., s. 32. W przypadku, gdy książkę napisało wielu autorów (co dotyczy zwłaszcza encyklopedii i proc podobnych), w przypisie nie odnotowujemy żadnego, zaznaczając jedynie osobę redaktora.

      W cytowaniu zwartych proc zbiorowych, no które składają się części kilku autorów (autorstwo rozdzielne) odnotowujemy imię i nazwisko autora danego rozdziału, wewnętrzny tytuł rozdziału, tytuł książki, w której rozdział jest zamieszczony z poprzedzającym dopiskiem „(w:)" oraz nazwisko redaktora z dopiskiem (Red.) przed nazwiskiem, nazwę wydawnictwo, miejsce i rok wydania oraz wskazanie strony.

      Przy cytowaniu opracowań zamieszczonych w czasopismach, tytuł opracowania piszemy kursywa, a nazwę czasopisma w cudzysłowie. Po nazwie czasopisma piszemy (bez uprzedniego przecinko) rok wydania, a następnie (po przecinku) numer, zeszyt lub tom, np. A. Kuk, Reklama na rynku alkoholi, „Rynki Alkoholowe" 2001, nr 3. Na końcu (po przecinku) oznaczamy stronę (strony). Zasady cytowania z gazet są zbliżone do zasad cytowania czasopism. Publikacje z gazet cytujemy podobnie jak publikacje z czasopism z tym, że zamiast określenia roku określa się dzień, miesiąc i rok. Przy podawaniu aktów prawnych najpierw podajemy pełna nazwę ustawy, uchwały, rozporządzenia, zarządzenia itp. władz administracji państwowej, samorządowei, resortowej itp. z określeniem dokładnej daty wydania, a następnie dokładne określenie dziennika (źródła), gdzie dana ustawo jes) zawarta.

      Przy przytaczaniu Internetu jako źródła w przypisie należy podać imię i nazwisko autora opracowania, tytuł, stronę, adres internetowy (http) oraz datę korzystania z tego źródła.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      środa, 05 lipca 2017 00:00
  • wtorek, 06 czerwca 2017
    • PRACA Z LITERATURĄ

      W doborze literatury problemu należy dążyć do spełnienia wymogu, by byta to literatura aktualna, najnowsza. Wykorzystanie literatury i źródeł powinno mieście się w proporcjach: książki 50-60%, prasa (branżowa i specjalistyczna) 30-40% i źródła elektroniczne 10-20%. Należy unikać pisania obszernych fragmentów pracy wyłącznie na podstawie jednego źródła. Autor pracy licencjackiej powinien wykazać się umiejętnością toczenia informacji pochodzących z różnorodnych źródeł. Warto wykorzystać następujące sugestie:

      • Należy zdecydowanie preferować monografie i artykuły specjalistyczne, unikać publikacji prasowych, nie zweryfikowanych pozycji internetowych oraz encyklopedii i słowników.
      • Podręczniki należy wykorzystywać tylko w razie konieczności.
      • Należy zwracać uwagę na wydawcę i wybierać pozycje wydawców znanych, np. PWE, PWN, Poltext, Oficyna Ekonomiczna, a także różnych wydawnictw uczelnianych: SGH, Akademii Ekonomicznych w Poznaniu, Wrocławiu, Krakowie, Katowicach, itp.
      • Spośród czasopism należy preferować znane i o odpowiedniej tradycji.
      • Spośród dostępnych źródeł należy wybierać pozycje autorów uznanych, autorytetów w danej dziedzinie.

      • Cenną kopalnią informacji  są różnego  rodzaju  materiały pokonferencyjne, choć i tu należy zachować ostrożność, ponieważ bok referatów znanych specjalistów występują pierwsze próby zupełnie młodych naukowców, często ubogie merytorycznie lub metodycznie.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      wtorek, 06 czerwca 2017 00:00
  • środa, 31 maja 2017
    • DOPUSZCZALNE MODELE PRAC

      W specjalności .reklama" dopuszczalne są następujące modele prac licencjackich:

      1. Model komunikacyjny

      Model komunikacyjny stanowi opracowanie, opisujące działalność konkretnej organizacji gospodarcze|, administracyjnej lub społecznej pod kotem sposobu jej komunikacji z otoczeniem i obejmuje element autorskiego rozwiązania, usprawnienia lub podejścia w tej dziedzinie. Przykładowe tematy proc:

      • projekt kampanii reklamowej dla nowego produktu X (usługi),
      • budowa kompleksowego wizerunku analizowanego podmiotu X,
      • integracjo kilku (kilkunastu) narzędzi promocji sprzedaży w działalności firmy X,
      • projekt działań PR dla firmy X,
      • rola czynnika ludzkiego w procesie sprzedaży osobistej no przykładzie firmy X,
      • projekt programu lojalnościowego dla produktu X.
      1. Model opisowo-analityczny

      Model opisowo-analityczny stanowi przykład przekrojowego opracowania, opisującego wybrane zagadnienie, ideę lub zastosowanie narzędzia w odniesieniu do konkretnej rzeczywistości gospodarczej (lub społecznej) i obejmuje własne przemyślenia, oceny i wnioski autora w danej dziedzinie. Przykładowe tematy prac:

      • Symbol krzyża w kampaniach reklamowych firm ubezpieczeniowych
      • Technika „direct mail" w służbie klubów książki
      • Sponsoring jako element strategii rynkowej sektora piwnego w Polsce
      • Modele organizacji działu  promocji  największych  polskich reklamodawców
      • Zależność funkcji i struktury organizacyjnej agencji reklamowych typu ,full-service"
      1. Model kreatywny

      Model kreatywny może zostać w części oparły na elementach modelu analitycznego lub komunikacyjnego, jednak w części autorskiej ma charakter opracowania  graficznego,   audiowizualnego,   słownego, muzycznego itp. Przykładowe tematy prac:

      • Rozwój logotypu firmy X w związku z ewolucją jej misji
      • Księga standardów jako sposób unifikacji komunikacji wizualnej na przykładzie firmy X
      • Film reklamowy w strategii komunikacji firmy X
      • Kompania prasowa odkurzana marki X jako podstawowy instrument plonu promocji
      • Ewolucjo elementów tożsamości wizualnej firmy X

      W specjalności „zarządzanie zasobami ludzkimi" dopuszczalne są następujące modele proc licencjackkh:

      1. Model empiryczny

      Model empiryczny koncentruje się no konkretnym przypadku, empirycznie zaczerpniętym z praktyki zarządzania zasobami pracy określonej, rzeczywiście istniejącej, firmy. Przykładowe tematy prac:

      • Systemy okresowych ocen pracowniczych no potrzeby firmy X
      • Metody zarządzania konfliktem (no tle sporu zbiorowego w firmie X)
      • Metody racjonalizacji kosztów pracy w firmie X
      • Możliwości zastosowania metody Assessment Center w firmie X
      • Koncepcja systemu motywatorów pozapłacowych na potrzeby firmy X.
      1. Model opisowo-analityczny

      Zasadniczo różnica modelu empirycznego i opisowo-analitycznego polega na zakresie wykorzystania danych zgromadzonych empirycznie oraz przekrojowym podejściu do tematu. Przykładowe tematy prac:

      • Metody rekrutacji i selekcji członków zarządów wybranych spółek kapitałowych z udziałem skarbu państwo
      • Związek strategii zatrudnienia z misją i strategią w firmach produkcyjnych
      • Metodologia budowy indywidualnych ścieżek karier w firmach wydawniczych
      • Struktura działu personalnego w agencji reklamowej

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      środa, 31 maja 2017 01:00
  • piątek, 26 maja 2017
    • TEMAT l TYTUŁ PRACY LICENCJACKIEJ

      Temat pracy licencjackiej określa planowany zakres problemowy oraz granicę treści.

      Tytuł pracy powinien być zwarty i komunikatywny. Jest deklaracją konkretnej leży, szczegółowego pola wysiłku intelektualnego Studenta, nazwy opracowania lub wdrożenia. Tytuł jest ustalany wspólnie przez Promotora i Studenta. Tytuł pracy musi mieście się w ramach zatwierdzonego przez Dyrektora właściwego Instytutu tematu pracy licencjackiej. Tytuł pracy powinien brzmieć komunikatywnie i być możliwie krótki. Merytoryczna poprawność tytułu pracy potęgo no zawarciu w nim istoty analizowanego problemu. Tytuł sugeruje co jest sednem problemu, co stanowi jego peryferie, a co jest poza tematem. Jeżeli w pracy autor skupił się na analizie przypadku konkretnej organizacji, powinno to być uwidocznione przez dodanie podtytułu np. „na przykładzie firmy X*.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      piątek, 26 maja 2017 00:00
  • piątek, 12 maja 2017
    • ZASADY FORMALNE PRZY PISANIE PRACY LICENCJACKIEJ

      1. Pracę licencjacką wykonuje Student pod kierunkiem Promotora wybranego spośród wskazanych dla danej specjalności studiów przez Rektora Pracowników dydaktycznych Uczelni. Wybór Promotora pracy dyplomowej Studenta następuje w okresie pierwszych trzech miesięcy przedostatniego semestru studiów. W przypadku proc, których temat ma charakter interdyscyplinarny Dyrektor właściwego Instytutu wyznacza promotora, którego zadaniem jest pomoc Studentowi w realizacji części pracy nie mieszczącej się w podstawowej dyscyplinie pracy licencjackiej.
      2. Pracę licencjacką w uczelni Student przygotowuje indywidualnie i samodzielnie, korzystając w tym celu z zajęć przedmiotu „Seminarium dyplomowe" oraz indywidualnych konsultacji z Promotorem, ewentualnym promotorem oraz innymi, kompetentnymi w określonych dziedzinach, Pracownikami dydaktycznymi Uczelni.
      3. Warunkiem uzyskania zaliczenia przedmiotu „Seminarium dyplomowe" na przedostatnim semestrze studiów jest złożenie Promotorowi planu pracy i uzyskanie jego zatwierdzenia oraz uzgodnienie z Promotorem tematu pracy dyplomowej, a także zatwierdzenie go przez Dyrektora włosowego Instytutu Uczelni w terminie do dnia zakończenia zajęć dydaktycznych piątego semestru studiów.
      4. Seminarium dyplomowe ma status zajęć ćwiczeniowych, jego zaliczenie odbywa się no ocenę. Uzyskanie oceny zaliczeniowej z tego przedmiotu, niezależnie od szczegółowych wymagań merytorycznych określonych przez osobę prowadzącą te zajęcia, wymogą uzyskania 70-procentowej frekwencji na zajęciach w każdym z semestrów.
      5. Student składa w sekretariacie Uczelni dwa egzemplarze pracy dyplomowej, nie później niż do dnia zakończenia zajęć dydaktycznych w ostatnim semestrze studiów. No pisemny wniosek Studenta, pozytywnie zaopiniowany przez Promotora, Dyrektor Instytutu może przedłużyć ten termin do końca sesji egzaminacyjnej ostatniego semestru studiów. Złożenie pracy dyplomowej jest warunkiem uzyskania zaliczenia przedmiotu .Seminarium dyplomowe" na ostatnim semestrze studiów.
      6. Złożoną pracę dyplomową oceniają Promotor oraz Recenzent powołany przez Dyrektora Instytutu. W przypadku zaistnienia znacznej rozbieżności ocen, w szczególności w przypadku wystawienia ocen pozytywnej I negatywnej. Dyrektor Instytutu powołuje drugiego Recenzenta i po zapoznaniu się z uzasadnieniem ocen wystawionych przez Promotora i Recenzentów dokonuje ostatecznej oceny pracy licencjackiej.
      7. Do egzaminu dyplomowego może zostać dopuszczony student, który uzyskał oceny pozytywne zaliczeń wszystkich zajęć realizowanych w formie ćwiczeń, złożył z ocenami pozytywnymi egzaminy wszystkich przedmiotów realizowanych w formie wykładów, zrealizował i uzyskał oceny pozytywne praktyk zawodowych w wymaganym wymiarze, otrzymał pozytywne oceny pracy dyplomowej, uregulował wszystkie zobowiązania finansowe no rzecz Uczelni oraz zwrócił wszystkie wypożyczone z biblioteki pozycje.
      8. Celem egzaminu dyplomowego jest ocena znajomości tematyki, będącej przedmiotem pracy dyplomowej oraz wiedzy i umiejętności z zakresu specjalności zawodowej. Egzamin dyplomowy jest egzaminem ustnym i jest prowadzony przed komisją egzaminacyjną. Wynik egzaminu dyplomowego ogłaszany jest ustnie w dniu egzaminu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      piątek, 12 maja 2017 13:15
  • niedziela, 13 marca 2016
    • Przykłady przypisów źródłowych

      (wydawnictwo zwarte):

      1. Romer, Makroekonomia dla zaawansowanych, Warszawa 2000, s. 68.

      (artykuł w czasopiśmie):

      1. Pietrzyk, Traktat o Unii Europejskiej samorząd terytorialny, “Gospodarka Narodowa” 1993, nr 12, s. 37; L. Milski, Pieniądze i podatki, “Rzeczpospolita” 2002, nr 30. Nazwa czasopisma podawana jest drukiem prostym i wzięta w cudzysłów. Niedopuszczalne jest stawianie przed tytułem czasopisma [w:].

      (praca zbiorowa):

      1. Milewskiego (red.), Podstawy ekonomii, Warszawa 1999.

      (artykuł w pracy zbiorowej):

      1. Michałowski, Polska w OECD [w:] S. Parzymiesa i I. Popiuk-Rysińskiej (red.), Polska w organizacjach międzynarodowych, Warszawa 2002, s. 158. Uwaga! przed [w:] nie stosuje się żadnych znaków typu kropka, przecinek, średnik.

      (Podobny zapis powinien być stosowany w informacji źródłowej do rysunków, tabel, wykresów).

      W przypadku powtarzania się tego samego źródła w przypisach stosujemy zapis skrócony np. podczas cytowania tej samej pracy kilka razy po sobie:

      1 J. Kaliński, Gospodarka Polski w latach 1944-1989. Przemiany strukturalne, Warszawa 1995.

      2 Tamże, s. 34.

      W wypadku, kiedy cytujemy to samo źródło wspomniane kilka przypisów wcześniej używamy skrótu op.cit. lub dz. cyt. (op.cit. jest zawsze kursywą i bez spacji pomiędzy, dz. cyt. drukiem prostym i ze spacją). Uwaga – należy być konsekwentnym i jeżeli stosujemy op.cit., to w przypadku powtórzenia tego samego źródła w momencie cytowania kilka razy po sobie stosujemy ibidem. Jeżeli natomiast wybieramy wersje polską dz. cyt. (dzieło cytowane), to używać należy tamże, np.:

      1 G.W. Kołodko, Transformacja polskiej gospodarki: sukces czy porażka?, Warszawa 1992, s. 68.

      2 K. Żukrowska, Przygotowanie Polski do unii gospodarczo-walutowej [w:] S. Parzymiesa i I. Popiuk-Rysińskiej (red.), Polska w organizacjach międzynarodowych, Warszawa 2003, s. 265-266.

      3 G.W. Kołodko, op.cit., s. 27.

      Uwaga! Pomiędzy inicjałami imienia nie ma spacji.

      Jeżeli przeczytamy kilka opracowań tego samego autora, przy kolejnym cytowaniu możemy skrócić tytuł do jednego – dwóch słów np.:

      1 I. Pietrzyk, Polityka Regionalna Unii Europejskiej i regiony w państwach członkowskich, Warszawa 2001, s. 59-62.

      2 A. Kukliński, K. Pawłowska, Innowacja – edukacja- rozwój regionalny, Nowy Sącz 1998, s. 87.

      3 I. Pietrzyk, Traktat o Unii Europejskiej a samorząd terytorialny, “Gospodarka Narodowa” 1993, nr 12, s. 42.

      4 I. Pietrzyk, Polityka regionalna…, s. 55.

      5 J.M. Keynes, Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza, Warszawa 1985, s. 217.

      6 I. Pietrzyk, Traktat o Unii…, s. 40-41.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 marca 2016 22:04
  • wtorek, 15 grudnia 2015
    • ZNACZENIE PRACY LICENCJACKIEJ

      Przygotowanie i obrona pracy licencjackiej jest, obok zdania wszystkich egzaminów, zdobycia zaliczeń ćwiczeń oraz zaliczenia praktyk, niezbędnym warunkiem ukończenia studiów i uzyskania dyplomu licencjata.

      Praca licencjacka jest podsumowaniem trzyletniego cyklu kształcenia. Jej zadaniem (podobnie jak egzaminu dyplomowego) jest dowiedzenie stopnia przygotowania przyszłego licencjata do wykonywania pracy w określonej specjalności. Wymagania stawiane pracy licencjackiej odnoszą się, zatem do pełnego zakresu kształcenia, prowadzonego w ramach obowiązującego programu studiów.

      Praca licencjacka jest także pierwszym tak poważnym dokumentem o charakterze zawodowym, tworzonym przez studentów Uczelni. Wymaga się, zatem od niego respektowania określonych w niniejszym dokumencie standardów w zakresie konstrukcji, treści, języka oraz formy.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      wtorek, 15 grudnia 2015 08:01
  • środa, 28 listopada 2012
    • TABELE, WYKRESY, RYSUNKI, SCHEMATY ITP.


      • Należy opisać w tekście prezentowany rysunek, tabelę.

      • Elementy przygotowywane są samodzielnie przez autora (nie wolno kopiować schematów z cudzych publikacji!), wyjątek
        stanowią zdjęcia

      • Tabele, rysunki itp. Powinny mieścić się na 1
        stronie, w przypadku trudności proponuję przesunięcia względem tekstu lub
        zmniejszenie czcionki;

      • Opis źródła do tabel, wykresów jest identyczny z
        przypisem źródłowym do tekstu.

      • Przykładowe tabela

      Tabela 3.1. Pułap ochrony w systemach ubezpieczenia depozytów w Polsce (w EUR)

      Kwota gwarantowana do:

      Bankowy Fundusz Gwarancyjny*

      Towarzystwo Ubezpieczeń
        Wzajemnych SKOK

      16-lut-1995

      0  

      0  

      30-cze-1997

      3 000  

      0  

      31-gru-1997

      4 000  

      0  

      30-kwi-1998

      5 000  

      0  

      31-gru-1998

      5 000  

      5 000  

      31-gru-1999

      8 000  

      5 000  

      31-gru-2000

      11 000  

      11 000  

      31-gru-2001

      15 000  

      15 000  

      31-gru-2002

      18 000  

      18 000  

      14-paź-2008

      22 500  

      22 500  

      27-lis-2008

      22 500  

      50 000  

      obecnie

      50 000  

      50 000  

      * W systemie ochrony BFG do 27.11.2008 r. stosowano koasekurację; kwoty powyżej równowartości 1000 EUR chronione były w 90%

      Źródło: Opracowanie własne na podstawie BFG, KSKOK, informacji prasowych.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      środa, 28 listopada 2012 10:36
  • piątek, 31 sierpnia 2012
    • Wymogi stawiane pracom dyplomowym

      Zakończenie winno obejmować usystematyzowane wyniki przeprowadzonych w pracy badań oraz sformułowane na ich podstawie wnioski. Przy pisaniu pracy należy uwzględnić poniższe wymogi.

      1. Praca dyplomowa powinna zawierać:

       

      ·         Wstęp (2 strony)

      ·         Rozwinięcie

      ·         Zakończenie (2 strony)

      ·         Spis literatury

      ·        Spis tablic

      ·         Spis wykresów i rysunków

       

      Wstęp powinien obejmować:

       

      ·         Uzasadnienie wyboru tematu pracy,

      ·         Sformułowanie problemu badawczego (przedmiotu badań),

      ·         Określenie celu badań,

      ·         Krótki opis wykorzystanych metod badawczych,

      ·        Opis zakresu problemowego pracy (zawartości poszczególnych rozdziałów pracy),

      ·         Charakterystyka wykorzystanej w pracy literatury oraz źródeł danych liczbowych.

       

      Treść pracy powinna być podzielona na rozdziały oraz podrozdziały. Ta część pracy powinna charakteryzować się właściwymi proporcjami treści o charakterze teoretycznym, metodycznym i empirycznym. Autor pracy dyplomowej powinien wykazać się opanowaniem wiedzy z badanego obszaru, znajomością i umiejętnością zastosowania odpowiednio dobranych metod i technik badawczych oraz interpretacją uzyskanych wyników. Każdy rozdział pracy powinien być zakończony krótkim podsumowaniem.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Wymogi stawiane pracom dyplomowym”
      Tagi:
      Autor(ka):
      piszacamama
      Czas publikacji:
      piątek, 31 sierpnia 2012 11:45